Het geluid van tientallen opgewonden stemmen ebt langzaam weg na de op luide toon door de chef staf geslaakte kreet. De besnorde kolonel
maakt front naar zijn baas en meldt op krachtdadige toon: ‘Generaal, de
brigadestaf is compleet aanwezig, evenals de vertegenwoordigers van de marine
en de luchtmacht, met uw permissie beginnen we met de bevelsuitgifte. Wilt u
vooraf nog iets zeggen?’ De bulderstem van de kolonel dringt helemaal door tot
achterin de zaal, waar tientallen subalterne en hoofdofficieren in
gevechtstenue eerbiedig naar het podium staren.
De generaal zit ogenschijnlijk ontspannen op een gerieflijke
stoel op het podium en kijkt met een beschouwende blik door de zaal. Dan, na
een paar broze seconden stilte, verheft hij zich. Hij is nog jong voor een
opperofficier, een stuk jonger dan de kolonel. Hij geldt als de coming man van de landmacht.
Amerikaanse krijgsschool, commandofuncties bij diverse uitzendingen en een
master in politicologie. Met zijn volle bos donker haar, gladgeschoren gezicht
en licht grijzende slapen heeft de generaal wel wat weg van James Bond. De jonge Sean Connary versie he, niet Roger Moore ofzo.
De generaal laat kennelijk achteloos nog een paar seconde
stilte heersen, voor hij op rustige, accentloze toon het woord neemt. In die
paar seconden – die een eeuwigheid lijken te duren - glijdt zijn blik over de
verzamelde officieren en vrijwel iedereen in de zaal heeft het gevoel dat de
generaal even oogcontact met hem of haar zoekt. De spanning is nu te snijden.
‘Mannen en vrouwen van de brigade’ zegt hij. ‘Gewaardeerde
collega’s van de andere krijgsmachtdelen. Wij zijn hier vandaag bij elkaar om
een van de moeilijkste klussen voor de defensieorganisatie van het jaar te
klaren!’
‘U weet allemaal waar het om gaat, u weet allemaal wat er op
het spel staat, en we weten allemaal dat
deze operatie ook dit jaar weer niet zonder slachtoffers zal verlopen.’
De generaal richt zich in zijn volle lengte op en loopt met soepele
tred over het podium. Hij stopt abrupt bij de rand. ‘Daar buiten
wacht de vijand!’ Hij ondersteunt zijn dramatisch uitspraak met een krachtig
armgebaar. Zijn gestrekte vingers wijzen priemend in de verte. Hij wacht tot
alle ogen op zijn rechterhand zijn gericht. Dan krommen de vingers zich
langzaam en vormen een gebalde vuist. Hij slaat die vuist even plotseling als
krachtig in zijn ander hand.
‘Wij zullen al onze mensen, al onze uitrusting en al onze
ervaring nodig hebben om deze dag tot een goed einde te brengen. En laat voor
iedereen duidelijk zijn: dit is een Joint operatie!’ Hij laat opnieuw een dramatische stilte vallen.
Dan hervat hij z’n betoog.
‘De collega’s van de marine zullen de landingsvaartuigen
tot aan de kade begeleiden met fregatten en onderzeeërs. Ze zijn professionals
en hebben dit maanden geoefend. Ik ben ervan overtuigd dat ze iedereen veilig
aan land krijgen en de mariniers zullen de landingsvaartuigen met alles wat ze
hebben beschermen tot de operatie is afgelopen. De collega’s van de luchtmacht
zullen boven zee en boven land met zes Apaches beveiligen. Speciaal voor onze
vliegers is een refueling point
ingericht door de mensen van de logistiek. Onze heli’s kunnen daar binnen tien minuten brandstof en munitie aan boord nemen en direct daarna weer in de lucht
zijn. We zullen ze klok-rond hard nodig hebben. Denk daaraan.
Maar het moeilijkste deel van de operatie zal de ontscheping
en daarna de verplaatsing over land zijn. In die fase zijn we kwetsbaar en ik
vraag u met klem zich dat goed te realiseren. Onderschat de vijand niet! Onze
tegenstanders zijn vastberaden en zullen zonder enige twijfel trachten onze
operatie te verstoren. Ze zullen net als in de afgelopen jaren, geen middel onbeproefd
laten om ons cordon te doorbreken. Het is de komende uren van het grootste
belang dat elke soldaat zijn opdracht kent maar ook dat elke soldaat van de
Taskforce mijn intenties met deze operatie begrijpt. En bedenk goed… ik weet
dat u er alles aan zult doen om uw mensen bij elkaar te houden, maar de
ervaring van de afgelopen jaren leert ons dat we niet moeten uitsluiten dat
delen van onze strijdmacht geïsoleerd raken en dat hackers er ook dit jaar weer
in slagen onze verbindingen en computers te storen. Houd rekening met het
ergste!
Iedere compagnie en ieder peloton zal zelfstandig in staat
moeten zijn het gevecht met beide vijandelijke groeperingen aan te gaan en deze –
zonder aanziens des persoons – buiten gevecht te stellen. Ongeacht uw eigen
gevoelens in deze zaak…’
De generaal laat weer een lange stilte vallen. Je kunt nu echt een speld horen vallen. Zijn blik glijdt weer door de zaal en hij kijkt stuk voor stuk naar zijn ondercommandanten. In Afghanistan en Irak geharde veteranen. Hij lijkt de vastberadenheid in hun ogen te peilen. Hij hervat: ‘Special Forces zullen de Sint van dichtbij beveiligen. Alle Pieten zijn dit jaar speciaal door het KCT getraind. Iedereen draagt kogelwerende vesten en in alle zakken zit, naast pepernoten, reservemunitie voor het geval u zonder komt te zitten. Volgens de inlichtingendiensten zullen de tegenstanders van Zwarte Piet direct na de landing proberen om de Sint als reactionair racistisch symbool te ontvoeren of te doden. De tegenstanders van de Gekleurde Pieten zullen hoogstwaarschijnlijk proberen de Bushmaster, waar we de sint in vervoeren, met een IED tot stoppen te brengen. Overste…’ Hij kijkt nu indringend naar de commandant van het geniebataljon. ‘Uw mannen weten wat hen te doen staat.’ De generaal slaat plotseling met vlakke hand op de tafel. De klap dreunde door de zaal als de inslag van een tankgranaat. ‘Ik duld geen onderscheid! Zowel de Zwarte als de Gekleurde Pieten dienen door ons met dezelfde toewijding te worden beveiligd’
De generaal laat weer een lange stilte vallen. Je kunt nu echt een speld horen vallen. Zijn blik glijdt weer door de zaal en hij kijkt stuk voor stuk naar zijn ondercommandanten. In Afghanistan en Irak geharde veteranen. Hij lijkt de vastberadenheid in hun ogen te peilen. Hij hervat: ‘Special Forces zullen de Sint van dichtbij beveiligen. Alle Pieten zijn dit jaar speciaal door het KCT getraind. Iedereen draagt kogelwerende vesten en in alle zakken zit, naast pepernoten, reservemunitie voor het geval u zonder komt te zitten. Volgens de inlichtingendiensten zullen de tegenstanders van Zwarte Piet direct na de landing proberen om de Sint als reactionair racistisch symbool te ontvoeren of te doden. De tegenstanders van de Gekleurde Pieten zullen hoogstwaarschijnlijk proberen de Bushmaster, waar we de sint in vervoeren, met een IED tot stoppen te brengen. Overste…’ Hij kijkt nu indringend naar de commandant van het geniebataljon. ‘Uw mannen weten wat hen te doen staat.’ De generaal slaat plotseling met vlakke hand op de tafel. De klap dreunde door de zaal als de inslag van een tankgranaat. ‘Ik duld geen onderscheid! Zowel de Zwarte als de Gekleurde Pieten dienen door ons met dezelfde toewijding te worden beveiligd’
Niemand in de zaal twijfelt nog: wat daarbuiten gaat gebeuren
is serious business. Met een wijds armgebaar brengt de generaal
alle aandacht weer bij zichzelf.
‘Mannen en vrouwen van Taskforce Sinterklaas, het geluk van
miljoenen kinderen en hun ouders ligt in uw hand! Ik kan u voor de komende
dagen niets anders beloven dan bloed, zweet en tranen, maar ik weet dat u deze
offers kunt en wilt brengen voor de rijke culturele tradities van ons vaderland.’
En na aan laatste vastberaden blik door de ruimte: ‘ons
motto voor dit jaar: Laat het kinderfeest beginnen!’
Uit de zaal stijgt een klaterend applaus op.
‘Kolonel, u kunt nu met de bevelsuitgifte beginnen!’
(uit Militaire Spectator Jaargang 183 nummer 11-2014)